O Europe-LAND

Region badawczy Eisenwurzen, obejmujący 5 904 km2, wykazuje zróżnicowane krajobrazy, od nizin na północy po góry alpejskie w centrum (do 2 445 m n.p.m.). W klimacie kontynentalnym temperatury wahają się od -1,1°C do 9,6°C, a roczne opady wynoszą od 730 mm do 2 202 mm. Użytkowanie gruntów jest zróżnicowane, z intensywną produkcją roślinną na północy i znacznymi lasami i użytkami zielonymi na obszarach pagórkowatych i górskich.

Obejmujący 91 gmin i 311 243 mieszkańców region ma skoncentrowane obszary osadnicze na północy i południu, z centrami społeczno-gospodarczymi wokół Steyr i Wieselburg. Region słynie z turystyki skoncentrowanej na doświadczeniach przyrodniczych, w którym znajdują się dwa parki narodowe (Kalkalpen i Gesäuse) oraz park przyrody i geopark Steirische Eisenwurzen. Historycznie zakorzeniona w górnictwie żelaza, turystyka w regionie podkreśla "Eisenstrasse" (żelazna droga) i tradycje górskich chat, uznane za dziedzictwo kulturowe UNESCO od 2018 roku. Wyzwania obejmują emigrację z obszarów górskich, porzucanie odległych gruntów rolnych i przejście na produkcję ekologiczną. Zmiany klimatyczne wpływają na region, wydłużając sezon wegetacyjny, jednocześnie stwarzając wyzwania poprzez nasilające się ekstremalne zjawiska wpływające na rolnictwo.

Karkonosze, leżące na granicy polsko-czeskiej, są odizolowaną górską wyspą pośród nizin i wzgórz Europy Środkowej. Prawa i procesy natury w połączeniu z wielowiekową eksploatacją gospodarczą krajobrazu przez człowieka, stworzyły wyjątkowo zróżnicowaną mozaikę środowisk - karkonoskie lasy (dominujący ekosystem, zwłaszcza drzewostany świerkowe), łąki i mokradła u podnóża i na zboczach gór, dzikie łąki alpejskie, murawy alpejskie i unikalny ekosystem reliktowej tundry arktyczno-alpejskiej na najwyższych grzbietach. Aby zachować tę wielką wartość przyrodniczą, Karkonoski Park Narodowy został ogłoszony w 1963 roku. Misją Karkonoskiego Parku Narodowego jest, oprócz realizacji długoterminowych celów ochronnych, również wykorzystanie tego terytorium do przyjaznych dla przyrody działań turystycznych, w sposób, który nie stoi w sprzeczności z długoterminową ochroną parku narodowego.

Przyroda i krajobraz Karkonoszy zostały naznaczone wielowiekową obecnością człowieka. Niegdyś ośrodek rolnictwa górskiego, upadek pasterstwa w połowie XIX wieku doprowadził do przekształcenia górskich chat w domki letniskowe. Powyżej 1000 m n.p.m. znajdują się odosobnione górskie chaty i schroniska, podczas gdy budynki mieszkalne skupiają się w górskich kurortach i są rozproszone na zboczach. Obecnie Karkonosze są popularnym obszarem turystyki letniej i zimowej. Położenie, łatwa dostępność i dobra infrastruktura turystyczna sprawiają, że jest to jeden z pięciu najczęściej odwiedzanych parków narodowych na świecie. Pomimo statusu parku narodowego, konieczne jest dbanie o ten obszar. Zarządzanie i intensywność opieki różnią się w różnych częściach Karkonoszy, biorąc pod uwagę wyznaczone strefy ochronne.

Okręg Saaremaa, jeden z 15 okręgów Estonii, obejmuje 293 832 ha, w tym Saaremaa (2 673 km²) i mniejsze wyspy, takie jak Muhu, Ruhnu, Abruka i Vilsandi. W 2022 r. mieszkało tam 31 292 osób, czyli 2,4% ludności Estonii. Wyspy zachodniej Estonii to nisko położone równiny z wapieniem jako skałą podstawową, charakteryzujące się specyficznymi siedliskami, takimi jak alwary i zalesione łąki. Tradycyjne praktyki zarządzania zanikły, co doprowadziło do zarośnięcia siedlisk, które obecnie są poddawane wysiłkom na rzecz ich przywrócenia. Region szczyci się obszarami chronionymi i wysoką wartością przyrodniczą, z najwyższym odsetkiem rolnictwa ekologicznego w Estonii. Rozważane jest utworzenie rezerwatu biosfery UNESCO.

Ze względu na swój wyjątkowy charakter, region kładzie nacisk na zrównoważoną działalność gospodarczą, w szczególności ekologiczne rolnictwo i turystykę, aby zachować wartość przyrodniczą i wspierać lokalne dochody.

Rezerwat Biosfery Schorfheide-Chorin, jeden z największych obszarów chronionych w Niemczech o powierzchni 1 291 km², został wpisany na listę UNESCO w 1990 roku. Północna część Uckermark to głównie grunty orne z wieloma jeziorami, podczas gdy południowo-zachodnia część charakteryzuje się piaszczystymi glebami i zalesionymi krajobrazami. Jedna trzecia obszarów leśnych rezerwatu biosfery pokryta jest niemal naturalnymi mieszanymi lasami bukowymi, często poprzecinanymi bagnami i otwartymi elementami krajobrazu.

Region doświadcza klimatu przejściowego między umiarkowanym oceanicznym i subkontynentalnym, ze średnimi rocznymi temperaturami 8-9°C i rocznymi opadami deszczu między 480 mm a 580 mm, co czyni go jednym z najbardziej suchych regionów w Niemczech. Działania ochronne zapobiegły znacznym zmianom roślinności i ułatwiły wzrost liczebności dużych ssaków, w szczególności wilków. Mokradła i zbiorniki wodne odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu równowagi ekologicznej i służą jako siedlisko dla różnych gatunków roślin i zwierząt, a także jako ważny naturalny pochłaniacz dwutlenku węgla. Lasy, mokradła i zbiorniki wodne rezerwatu, znane jako ostoja ptactwa, przyciągają zarówno gatunki lokalne, jak i wędrowne, czyniąc z niego ważny punkt przystankowy dla migrujących ptaków.

Puszcza Białowieska, leżąca na granicy polsko-białoruskiej, to unikalny kompleks leśny o powierzchni 1250 km² (580 km² w Polsce). Jest to ostatni tego typu obszar na nizinach europejskich, szczycący się rozległymi starodrzewami i zróżnicowanymi ekosystemami. Wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1979 roku, podkreśla ekoregion lądowych lasów mieszanych Europy Środkowej.

Las wspiera kompletne sieci pokarmowe z populacjami dużych ssaków i drapieżników. Różne czynniki, w tym obszary chronione, wyzwania demograficzne, rozwój gospodarczy, obszary chronione o ograniczonych zasadach, rozwój turystyki i jakość gleby, wpływają na przyszłe użytkowanie gruntów. Zainteresowane strony, takie jak władze leśne, władze parków narodowych, społeczeństwo lokalne, samorządy lokalne, mieszkańcy, organizacje pozarządowe i turyści, mają różne interesy. Wcześniejsze instrumenty na poziomie krajowym i regionalnym miały na celu rozwiązanie kwestii społeczno-środowiskowych.

Rezerwat Biosfery Castro Verde, obejmujący 567,2 km² w południowej Portugalii, charakteryzuje się przestrzenno-czasową mozaiką krajobrazową, doskonale dostosowaną do składu ekologicznego terytorium i działalności człowieka, która ma tam miejsce Rolnictwo i hodowla zwierząt mają zasadnicze znaczenie dla kulturowych i środowiskowych cech regionu, z rozległymi uprawami zbóż i użytkami zielonymi znanymi jako stepy zbożowe. Ten agroekosystem, zakorzeniony w tysiącletniej relacji między ludźmi a naturą, stoi w obliczu zagrożenia z powodu kwestii ekologicznych i czynników ekonomicznych. Region ten obejmuje również przemysł wydobywczy, w szczególności kopalnię Neves-Corvo, zapewniając zatrudnienie i pobudzając lokalną gospodarkę.

Pomimo wrażliwości, stepy zbożowe wspierają bogatą różnorodność biologiczną, goszcząc zagrożone ptaki stepowe, takie jak drozd obrożny, drozd obrożny i pustułka. Studium przypadku koncentruje się na zrozumieniu wpływu działań rolno-środowiskowych na produkcję rolną i różnorodność biologiczną w rezerwacie. Analiza danych historycznych, w tym 30 lat pierwszego planu strefowego w Portugalii, obejmuje budowę geobazy danych z obrazów teledetekcyjnych, map pokrycia terenu i informacji o działkach. Badanie ma na celu oszacowanie przeszłych, obecnych i przyszłych usług ekosystemowych i różnorodności biologicznej w ramach różnych scenariuszy użytkowania gruntów, zarządzania i zmian klimatycznych. Metodologie partycypacyjne pozwolą zidentyfikować przyszłe oczekiwania, zagrożenia antropogeniczne i interakcje między człowiekiem a dziką przyrodą, przyczyniając się do działań podnoszących świadomość.

Wyspy Brăila znajdują się w południowo-wschodniej Rumunii, pomiędzy głównymi odnogami Dunaju. Obszar badań obejmuje około 97 000 hektarów i obejmuje dwa odrębne obszary: obszar głównie rolniczy, Dużą Wyspę Brăila (ponad 71 000 hektarów) oraz obszar chroniony terenów podmokłych, Park Przyrody Balta Mică a Brăilei (24 100 hektarów).

Wyspa Big Brăila doświadczyła znaczących zmian w użytkowaniu gruntów w okresie komunizmu, przekształcając tereny podmokłe w grunty rolne. Obecnie grunty orne stanowią ponad 72% całkowitej powierzchni, a największe gospodarstwo rolne w Europie (ponad 56 000 ha) znajduje się tutaj. Dwie gminy dzielą obszar wyspy, z populacją około 3500 mieszkańców (2023). Rolnictwo jest główną działalnością gospodarczą, a dominującymi uprawami są zboża.

Park Przyrody Balta Mică a Brăilei to teren podmokły o międzynarodowym znaczeniu, wpisany na listę RAMSAR (od czerwca 2001 r.) i obszar Natura 2000 od 2008 r., z krajobrazem zdominowanym przez ekosystemy wodne (jeziora, marsze śródlądowe, zbiorniki wodne) i leśne. Główne rodzaje działalności to turystyka, żegluga, rekreacja/sport, rybołówstwo i pasterstwo. Ponad 90% całkowitej powierzchni Parku Naturalnego Balta Mică a Brăilei stanowi własność państwa, a pozostała część jest własnością prywatną.

LTSER Trnava znajduje się w południowo-zachodniej Słowacji, obejmując jedno miasto (Trnava) i 22 gminy wiejskie na łącznej powierzchni 364 km². Trnava służy jako centrum administracyjne powiatu i jest ośrodkiem ludności, handlu i przemysłu. Sam LTSER charakteryzuje się obszarem charakteryzującym się intensywną działalnością przemysłową i rolniczą, co powoduje szczególne wyzwania środowiskowe, takie jak wysoki stopień zanieczyszczenia środowiska i procesy degradacji wpływające na grunty rolne.

Jednym z istotnych problemów środowiskowych jest wykorzystanie najbardziej żyznych gleb do budowy parków przemysłowych, co stanowi poważne zagrożenie dla stabilności ekologicznej regionu. Obszar ten charakteryzuje się niskim stopniem stabilności ekologicznej, co podkreśla potrzebę stosowania zrównoważonych praktyk i zarządzania środowiskiem.